فرودگاه‌های کشور؛ سودآور یا زیان‌ده

توافق با بوئینگ نزدیک است
تیر ۱, ۱۳۹۵
پروازهای لحظه آخری به زبان ساده
تیر ۱, ۱۳۹۵

فرودگاه‌های کشور؛ سودآور یا زیان‌ده

تین نیوز | فرودگاه‌ها در هر کشور یکی از بخش‌های مهم صنعت هوانوردی به‌شمار می‌آیند که خدمات قابل توجهی را در اختیار مردم قرار می‌دهند. فرودگاه‌های ایران هم از این قاعده مستثنی نیستند.

سالانه دستکم ۴۳ میلیون مسافر از ۵۴ فرودگاه کشور که زیر نظر شرکت فرودگاه‌های کشور اداره می شوند، سفر می‌کنند و از خدمات فرودگاهی بهره‌ می‌برند. علاوه بر این؛ شرکت فرودگاه‌های کشور بنابر وظیفه ذاتی خود خدمات زیادی را در بخش هوانوردی در اختیار شرکت‌های هوایی و حداقل ۱۷۰۰پرواز روزانه داخلی، بین‌المللی و عبوری قرار می‌دهد که بدون ارائه این خدمات، کُمیت هر گونه پرنده برای پرواز در آسمان ایران لنگ خواهد بود.

شرکت فرودگاه‌های کشور برای ارائه خدمات یاد شده به مسافران در روی زمین و به هواپیماها در آسمان باید قبل از هر موضوعی زیرساخت‌های لازم از یک دستشویی ساده تا پیچیده‌ترین دستگاه هدایت و ناوبری هواپیماها و از ترمینال‌های مسافری تا باندهای حساس و حیاتی را آماده سازد تا بتواند در حد  استانداردهای معمول، اقدام به خدمت رسانی کند.

همه این اقدامات در حالی باید در هر لحظه و به‌موقع شکل بگیرد که شرکت فرودگاه‌های کشور که یک دستگاه مادر تخصصی و درآمد- هزینه‌یی و زیر نظر وزارت راه و شهرسازی است، مجبور و موظف است برای تامین هزینه‌های لازم به تلاش و درآمدهای خود متکی باشد.

تلاش شبانه‌روزی کارکنان شرکت در زمین و آسمان سالانه حداکثر ۱۳۱۰ میلیارد تومان برای این شرکت و فرودگاه‌ها درآمد خواهد داشت که از این میزان حدود ۸۵۰ میلیارد تومان به عنوان هزینه جاری(بدون احتساب هزینه‌‌های عمرانی و سرمایه‌یی) از آن کسر و ۴۰۰ میلیارد تومان نیز به امید وصول درآمدهای پروازهای عبوری(که آیا حاصل شود یا نشود) منظور خواهد شد.

آنچه از این میزان درآمد سالانه ۵۴ فرودگاه کشور باقی می‌ماند،‌ در خوش‌بینانه‌ترین حالت حدود ۵۰ تا ۱۰۰ میلیارد تومان است که شرکت فرودگاه‌های کشور باید آن را صرف توسعه زیرساخت‌ها، نوسازی تجهیزات و برنامه‌ها ی عمرانی ۵۴ فرودگاه کشور کند. حال سوال اینجاست؛ در حالی که بهسازی و احتمالا ساخت تنها ۴ باند در فرودگاه‌ها نیازمند ۱۰۰ میلیارد تومان هزینه است، چگونه می‌توان با این میزان درآمد ۵۴ فرودگاه را “فقط و فقط” اداره کرد.

این درحالیست که “درآمدهای” اکثر قریب به اتفاق فرودگاه‌های کشور به دلایل مختلف کمتراز “هزینه هایی” است که این فرودگاه‌ها متحمل می‌شوند. به عنوان مثال؛ درآمد فرودگاه شیراز در سال گذشته ۲۸ میلیارد تومان بوده در حالی که هزینه‌های جاری آن بالغ بر ۳۰ میلیارد تومان شده است و یا فرودگاه بندرعباس با درآمد ۹ میلیارد تومانی، هزینه‌یی بالغ بر ۱۶ میلیارد تومان داشته است.

علاوه بر این، میزان یارانه‌یی که فرودگاه‌های کشور به مسافران، شرکت‌های هواپیمایی و حتی دستگاه‌ها و نهادهای مستقر در فرودگاه‌ها می‌دهند، بخش زیادی از توانایی‌های مادی و عملیاتی این فرودگاه‌ها را کاهش می‌دهد. به گفته مدیرعامل شرکت فرودگاه‌های کشور میزان یارانه‌های ارائه شده از طرف فرودگاه‌ها به طرف‌های یاد شده در این زمینه سالانه بالغ بر ۳۰۰میلیارد تومان بوده است. این درحالی است که به تایید مدیرعامل شرکت فرودگاه‌های کشور برخی نهادهای مستقر در فرودگاه (که حتی جزو تشکیلات شرکت فرودگاه‌ها نیستند) سالانه حدود ۱۳۰۰ میلیارد تومان در آمد دارند.

با توجه به آمار، دلایل و مستنداتی که به آن اشاره شد، به نظر می‌رسد٬ متاسفانه ذهنیتی در افراد و شخصیت‌های حقوقی و حقیقی در حال شکل گیری است که براساس این ذهنیت؛ فرودگاه‌ها به منابع سرشار مالی تبدیل شده‌اند که می‌توانند علاوه بر تامین نیازهای خود، مشکل گشای دیگر دستگاه‌ها نیز باشند.

این ذهنیت غلط موجب شده تا حتی برخی دستگاه‌ها که از خدمات شرکت فرودگاه‌ها بهره‌مندند از پرداخت دیون خود به فرودگاه‌ها به هر دلیل خودداری کنند. طلب فرودگاه‌ها از شرکت‌های هواپیمایی در حال حاضر بالغ بر ۶۵۰ میلیارد تومان است که تلاش شرکت فرودگاه‌ها برای وصول این مطالبات از طرق مسالمت‌آمیز تاکنون به نتیجه نرسیده و همه ساله بر میزان این مطالبات افزوده می‌شود.

میزان درآمدها و هزینه‌ها و عملکرد اقتصادی فرودگاه‌های کشور در حالی به کلاف سردرگم می‌ماند که؛ شرکت فرودگاه‌های کشور با دارابودن راهبرد اقتصادی نوین، فاقد قوانین لازم برای افزایش راه‌های ثروت‌زایی مناسب برای ارائه خدمات بهتر و مورد انتظار در فرودگاه‌هاست.

شرکت فرودگاه‌های کشور برای اینکه بتواند ذهنیت غلط بوجود آمده درباره درآمدهای خود را به واقعیت تبدیل کند، باید بتواند از راه‌های قانونی نوین راهبردها و شیوه‌های جدید خود را به اجرا بگذارد.

این مهم در صورتی محقق می‌شود که در گام‌های نخست
۱-به واقعیت‌های موجود در فروگاه‌ها توجه شود.
۲-ضرورت‌ها و بایدها و نبایدها مد نظر قرار گیرد.
۳-در نهایت، نهادهای اجرایی و قانون‌گذاری به لزوم حمایت از فرودگاه‌ها با تصویب قوانین خاص اهتمام ورزند.

آمار، مستندات و حقایقی که به آن اشاره شد؛ واقعیتی انکارناپذیراست که اگر به آن توجه نشود باید در آینده‌یی نزدیک فرودگاه‌ها را به گلوگاهی برای فشار بیشتر بر توانمندی‌های کشور در نظر بگیریم که نه تنها سودآور نیستند بلکه از مرز زیان‌دهی عبور کرده و به عاملی برای تولید خسران بیشتر برای کشور تبدیل خواهند شد.

دیدگاهتان را بنویسید